Halachah sees teshuvah as a reorientation of one’s conduct, as Rambam writes,1 “What constitutes teshuvah? That a sinner should abandon his sins and remove them from his thoughts, resolving in his heart never to commit them again.... Similarly, he must regret the past.”

As the Baal Shem Tov and his students taught, true teshuvah involves far more than a change of conduct; it engenders a total redefinition of one’s identity. As the Alter Rebbe crystalized in his teachings, teshuvah means “return,” going back to the G‑dly potential that lies at the core of our being and making it the dominant influ­ence in our lives.

This understanding leads to a change in the emotions teshuvah calls forth. The emphasis on the remorse and regret that result from the awareness of one’s shortcomings is replaced by the happiness that results from the reawakening of one’s bond with G‑d.

The propagation of this outlook throughout the Jewish community radically transformed the approach to the months of Elul and Tishrei. These months remained times of heightened intensity with an emphasis on the need for inner change. For a person’s awareness that he will soon stand before G‑d in judgment calls forth a process of introspection, leading him to seek to improve his thought, speech, and action. However, the joyful realization of one’s inner G‑dly nature suffuses and inspires this work of self-refinement with a different type of energy and vitality.

When the Rebbe assumed leadership of the Chabad community, this approach to teshuvah had already invigorated the Divine service of the chassidic movement for centuries. As reflected in the sichah to follow, the Rebbe added a new dimension, honing in on the core of a Jew’s bond with G‑d, explaining that the essence of a Jew’s being is bonded to G‑d’s very essence.

In this vein, the Rebbe defines the sounding of the shofar as a three-planed act. It fulfills a mitzvah and, like all mitzvos, there are laws that define its observance. It also contains an allusion to an inner awakening to teshuvah, an arousal of the soul’s deeper energies. Beyond these two dimensions, however, is a more encompassing purpose to the sounding of the shofar. As our Sages teach,2 G‑d approaches the Jews and requests, “ ‘Make Me King over you.’ By what means? Via the shofar.” Since the Jews are essentially one with G‑d, they are able to motivate Him to assert His Kingship.

Highlighting this purpose spurs each of us to redefine our own identity. Where should a person’s “I” be focused? Not on achieving his own inner strivings – be they the material desires of his animal soul or the spiritual desires of the G‑dly soul – but instead, on G‑d’s desire for a dwelling in this material world.

This intent in the sounding of the shofar – the medium through which His Kingship is established – becomes verbalized in our prayer, “Reign over the entire world in Your glory.” By making himself a medium for the expression of G‑d’s essential desire, a person calls forth blessings that, like G‑d’s Essence, know no limits and will bring him a good and sweet year, graced with both material and spiritual abundance.

When G‑d is To Be Found

On the verse,3 “Seek G‑d when He is to be found,” our Sages comment,4 “These are the ten days between Rosh HaShanah and Yom Kippur.”

The wording of our Sages’ statement is problematic. The expression, “the ten days between Rosh HaShanah and Yom Kippur,” seems to imply that Rosh HaShanah and Yom Kippur are not included in these days.5 Nevertheless, the words, “These are the ten days...,” indicate that Rosh HaShanah and Yom Kippur are included in the count since there are only seven days between Rosh HaShanah and Yom Kippur.


אויפן פּסוק28 דרשו הוי' בהמצאו, זאגן רז״ל29 "אלו עשרה ימים שבין ראש השנה ליוה״כ" (דאָס זיינען די צען טעג וואָס צווישן ראש השנה און יום כיפּור). אין אָט־דעם לשון פון רז״ל זיינען לכאורה דאָ צוויי ענינים הפכיים: פון דעם אויסשפּראַך "שבין ר״ה ליוה״כ" איז משמע אַז ראש השנה און יו״כ גייען ניט אַריין אין די עשרה ימים30; פון דעם אָבער וואָס די גמרא זאָגט "אלו עשרה ימים", איז מוכח אַז אויך ר״ה און יו״כ גייען אַריין אין דעם חשבון פון די עשרה ימים, וואָרום צווישן ר״ה און יו״כ זיינען דאָך בלויז זיבן טעג.

This compels us to say that there are two elements to the observance of both Rosh HaShanah and Yom Kippur: a) an essential quality which transcends the service of teshuvah, and b) the service of teshuvah whichcharacterizes these days, for which reason they are included in the Ten Days of Teshuvah.

First, our Divine service on Rosh HaShanah must center on the essential quality of the day. Afterwards, comes the aspect associated with teshuvah. Therefore, our Sages spoke of “ten days between Rosh HaShanah and Yom Kippur,” since the aspect of teshuvah associated with Rosh HaShanah that warrants its inclusion among the Ten Days of Teshuvah follows the Divine service associated with the essential aspect of Rosh HaShanah.6

מוז מען זאָגן, אַז אין ראש השנה ויו״כ זיינען דאָ צוויי ענינים: זייער עצמיות׳דיקער ענין, וואָס איז ניט דער ענין התשובה, און דער ענין פון תשובה וואָס אין זיי, צוליב וועלכן זיי ווערן אַריינגערעכנט אין די עשרת ימי תשובה. און דער סדר איז, אַז פריער דאַרף זיין די עבודה מצד דעם ענין העצמי פון ר״ה און דערנאָך – די עבודת התשובה פון ראש השנה. דעריבער שטייט דער לשון "עשרה ימים שבין ר״ה כו'", ווייל די עבודת התשובה פון ר״ה – וואָס צוליב איר איז ר״ה אין דעם חשבון פון די עשרת ימי תשובה – קומט נאָך דער עבודה פון ר״ה מצד עצמו31.

Making Him King

Teshuvah transcends all other mitzvos. Itcan thus correct, atone for, and remove all blemishes – both in the spiritual realms above and within our souls – caused by the failure to observe these mitzvos, for it reaches a higher spiritual level Above and a deeper point in the soul than is reached by the other mitzvos.7 Since, as mentioned above, the service of teshuvah only comes after the essential aspect of Rosh HaShanah, the implication is that this aspect transcends even teshuvah.


תשובה איז העכער פון אַלע מצוות. וואָס דערפאַר העלפט תשובה צו פאַרריכטן אַלע פּגמים פון מצוות, ווייל זי דערלאַנגט העכער ווי אַלע מצוות דערלאַנגען32. היינט וויבאַלד אז מען זאָגט, אַז דער ענין התשובה (פון ראש השנה) קומט ערשט נאָך דעם ענין פון ר״ה שמצד עצמו, איז פאַרשטאַנדיק אַז דער ענין פון ר״ה שמצד עצמו איז נאָך העכער ווי ענין התשובה.

What is the essential aspect of Rosh HaShanah? The coronation of G‑d as King. Thus, our Sages8 quote G‑d as requesting of the Jews, “Say before Me... verses reflecting My Kingship to make Me King over you.”

Until we have accepted G‑d as King, the entire concept of serving Him through the observance of mitzvos is not relevant. In that vein, our Sages9 quote G‑d as saying, “Accept My Kingship, and afterwards, accept My decrees.” Therefore, teshuvah, which serves to correct and atone for failures in fulfilling the King’s decrees, is also relevant only after His Kingship is accepted.

אין וואָס באשטייט די עבודה פון ר״ה שמצד עצמו – "אמרו לפני כו' מלכיות כדי שתמליכוני עליכם״33. עס איז מובן, אַז איידער מען איז אויף זיך מקבל מלכותו יתברך איז ניט שייך די גאַנצע עבודה פון מצוות (וכמאמר34: "קבלו מלכותי ואח״כ קבלו גזירותי"). ובמילא, איז אויך די עבודה פון תשובה, וואָס איר זאַך איז צו מתקן זיין דאָס וואָס מען האָט ניט אויסגעפירט גזירת המלך, איז שייך ערשט נאָך קבלת מלכותו יתברך.

The fundamental Divine service of Rosh HaShanah – our acceptance of G‑d as King – relates to His Essence, a level above all revelations. The observance of the mitzvos (His decrees)relates to G‑d’s will as it has come into revelation, for the mitzvos are expressions of His will.

Teshuvah, which corrects and atones for transgressions of His will, relates to a loftier level of G‑dliness, but one which still shares a connection to His will.10 For a level that transcends G‑d’s will entirely must also transcend teshuvah, the servicethat repents for the violation of that will. Thus, teshuvah relates in some measure to G‑d’s will, and His will reflects but a revealed level of G‑dly light. The service of acceptance of G‑d as King, however, relates to G‑d’s Essence, which transcends all revelations.11

דאָס הייסט, אַז מיט דער עבודה פון ר״ה "שתמליכוני עליכם" נעמט מען עצמות אַליין, העכער פון אַלע גילויים: קיום המצוות (גזירות) דערלאַנגט אין רצון העליון ווי ער קומט אַראָפּ בגילוי, וואָרום די מצוות זיינען רצונו יתברך; עבודת התשובה, וואָס זי איז מתקן אויך דאָס וואָס מען האָט געטאן היפּך הרצון, דערלאַנגט זי נאָך העכער פון רצון – אָבער נאָך אַלץ אַ מדריגה וואָס האָט אַ שייכות מיט בחינת רצון35, וואָרום אין דער מדריגה וואָס האָט גאָר ניט קיין שייכות צו רצון פאַרנעמט דאָרט אויך ניט קיין אָרט די עבודת התשובה אויף דעם היפּך הרצון – האָט עס נאָך אַלץ אַ שייכות צו רצון – גילויים; אָבער די עבודה פון "תמליכוני עליכם" רירט אָן אין עצמות אַליין – העכער פון אַלע גילויים36.

Selections from Likkutei Sichos (SIE)

Insights into the Weekly Parshah and festivals by the Lubavitcher Rebbe selected from the Likkutei Sichos series.

From this, we can appreciate the uniqueness of the souls of the Jewish people – that they can affect G‑d’s very Essence and evoke in Him a desire to be King. To be able to affect G‑d’s Essence, however, it is necessary to express the inner bittul that stems from the essence of a Jew’s soul.12 This inner bittul is expressed in our coronation of G‑d and our request,13 “Reign over the entire world in Your glory.”

דערפון איז אויך מובן די הויכקייט פון נשמות ישראל, אַז זיי דערלאַנגען אין עצמות ממש, וואָס דערפאַר קענען זיי ביים אויבערשטן אַליין אַרויסרופן דעם רצון צו ווערן אַ מלך. אָבער בכדי צו אָנרירן אין עצמות ממש פאָדערט זיך דער
ביטול פּנימי שמצד עצם הנשמה37, וואָס דריקט זיך אויס אין דער הכתרה – די בקשה "מלוך על העולם כולו וכו'".

“The Head of the Year”

Names employed by the Torah are not arbitrarily chosen. Instead, they describe the life-force of the objects to which they refer, enabling one to appreciate their inner nature.14 This also applies to Rosh HaShanah, which literally means “head of the year,”15 a name that alludes to the concepts explained above.

The head has several unique aspects:

a) The fundamental dimension of the head, that it is the most elevated and refined of all the body’s limbs and organs;

b) The head contains the life-energy for all the limbs and organs of the body; and

c) The head directs the function of all the limbs and organs even after the soul’s vitality is drawn down into them.

Parallels to all three qualities apply with regard to Rosh HaShanah:

a) The Divine service which characterizes Rosh HaShanah – the crowning of G‑d as King – affects G‑d’s Essence, as explained above. This service transcends and is incomparable to the Divine service performed throughout the year.

b) Rosh HaShanah is also a day of teshuvah. The service of teshuvahrelates to the mitzvos (G‑d’s decrees)but stands above them. Indeed, it can be said to include them like a general principle includes all the particular elements that derive from it.

c) The good resolutions made on Rosh HaShanah influence one’s observance of mitzvos throughout the entire year, directing them as the head directs the body’s limbs.


אַ נאָמען וואָס תורה רופט אָן, איז דאָך ניט קיין שם הסכמי (סתם אַן אָנגענומענער נאָמען), נאָר ער דריקט אויס דעם חיות (מהות) פון דער אָנגערופענער זאַך38. אין דעם נאמען "ראש השנה" (דער קאָפּ פון יאָר) זיינען מרומז39 די אויבנדערמאָנטע ענינים. אַ "קאָפּ" אַנטהאַלט אין זיך: א) דעם מהות און מעלה פון קאָפּ מצד עצמו, העכער פון אַלע אברים, ב) אין אים איז כלול דער חיות פון אַלע אברים, ג) דער קאָפּ פירט אָן מיט אַלע אברים אויך נאָך דעם ווי דער חיות ווערט שוין נמשך אין זיי. דאָס זעלבע איז אויך אין ראש השנה: א) די עבודה פון ר״ה מצד עצמו – "שתמליכוני עליכם", וואָס רירט אָן אין עצמות, כנ״ל – העכער פון האָבן אַן ערך צו דער עבודה פון כל ימי השנה, ב) עבודת התשובה פון ר״ה, וואָס האָט אַן ערך און פאַרבונד מיט מצוות (גזירות), אָבער איז העכער פון זיי און איז ווי אַ כלל וואָס איז כולל זיי אַלע, ג) דאָס וואָס די החלטה טובה בר״ה ווירקט אויפן קיום המצוות פון אַ גאַנץ יאָר – ווי דער קאָפּ וואָס פירט אָן מיט די אברים.

The Shofar’s Message

Regarding Rosh HaShanah, it is said,16 “The mitzvah of the day involves the sounding of the shofar.” Based on the above explanations, it follows that all three services – the coronation of G‑d, teshuvah, and the observance of the mitzvos – are reflected in the mitzvah of the day, sounding the shofar.17And, as is true regarding all matters of P’nimiyus HaTorah, this concept is also alluded to in Nigleh, the revealed dimension of Torah law.


וועגן ר״ה שטייט40: "מצות היום בשופר". איז לויט ווי פריער גערעדט איז מובן, אַז די דריי עבודות פון ראש השנה – "שתמליכוני עליכם", תשובה און קיום המצוות – זיינען דאָ אין מצות היום – אין שופר41, און (ווי אַלע ענינים פון פנימיות התורה) איז דאָס מרומז אויך אין נגלה.

In Hilchos Teshuvah,18 Rambam writes:

Although the sounding of the shofar on Rosh HaShanah is a decree of the Torah, it also contains an allusion. It is as if the shofar is telling us, “Awake...! Turn to G‑d in teshuvah.

Explanation is necessary: Why does Rambam state this concept in Hilchos Teshuvah rather than in Hilchos Shofar? Although Rambam is speaking here about teshuvah, since he is explaining the motivating principle for the mitzvah of sounding the shofar, it would seemingly have been more appropriate to include this explanation in Hilchos Shofar.

To cite a parallel: Rambam concludes his Hilchos Mikvaos19 with an explanation of the motivating rationale for immersion in a mikveh:

These are decrees of the Torah.... Nevertheless, it contains an allusion to the concept of... the purification of the soul from its impurity and base character traits.... by immersion in the waters of pure knowledge.

This concept, though related to the Divine service of teshuvah,is stated in Hilchos Mikvaos and not in Hilchos Teshuvah because it describes the rationale for immersion in the mikveh. Why then is the rationale for sounding the shofar not explained in Hilchos Shofar?

דער רמב״ם אין הלכות תשובה זאָגט42: "אעפ״י שתקיעת שופר בר״ה גזה״כ רמז יש בו כו' וחזרו בתשובה". דאַרף מען פאַרשטיין, פאַרוואָס שטעלט אַריין דער רמב״ם אָט־דעם ענין וועגן תקיעת שופר אין הלכות תשובה און ניט אין הלכות שופר? הגם אַז ער רעדט דאָ טאַקע וועגן תשובה, וויבאַלד אָבער אַז דאָס איז אַ רמז וטעם אויף תקיעת שופר, האָט ער דאָס געדאַרפט אַריינשטעלן אין הלכות שופר – ווי דער רמב״ם האָט עס געטאָן אויף אַ צווייטן אָרט: דער רמב״ם גיט אַ טעם43 אויף טבילה במקוה, "אלא גזה״כ היא כו' אעפ״כ רמז יש בדבר כו' לטהר נפשו מטומאת הנפשות כו' ודעות הרעות כו' במי הדעת טהור כו'", אָבער דאָך שטעלט ער עס ניט אַריין אין הלכות תשובה נאָר אין הלכות מקואות, ווייל דאָס איז אַ רמז וטעם אויף מקוה.

Rambam’s statements also raise another question: The Talmud states,6 “Say before Me... verses reflecting My Kingship to make Me King over you. By what means? Via the shofar.” The shofar is thus the medium that brings about the coronation of G‑d.20 Why does Rambam not mention this allusion as well?

אויך דאַרף מען פאַרשטיין: אין גמרא שטייטו "אמרו לפני כו' מלכיות כדי שתמליכוני עליכם כו' ובמה בשופר". הייסט דאָך אַז דורך שופר טוט זיך אויך אויף דער תמליכוני44, איז פאַרוואָס ברענגט ניט דער רמב״ם ביי שופר אויך דעם ענין פון "תמליכוני"?

The resolution of these questions depends on the appreciation of the three elements involved in the sounding of the shofar:

a) The mitzvah of sounding the shofar, as expressed in all the particular laws which apply to it. Rambam considers this as one of the 613 mitzvos and mentions these laws in Hilchos Shofar.

קען מען עס ערקלערן בהנ״ל: אין שופר זיינען דאָ דריי ענינים: א) די מצוה פון תקיעת שופר מיט אַלע אירע פּרטי דינים, און דאָס רעכנט דער רמב״ם צווישן די תרי״ג מצוות און שטעלט עס אַריין אין הלכות שופר.

b) The concept of teshuvah alluded to by the sounding of the shofar. Teshuvah constitutes a loftier service than the observance of mitzvos. To underscore this dimension, Rambam mentions this concept in Hilchos Teshuvah, and not in Hilchos Shofar. Hilchos Shofar contains a description of the mitzvah of sounding the shofar and its particular laws. It does not mention teshuvah, forthis dimension transcends the mitzvos and is only alluded to by the shofar.21

ב) די בחינת התשובה וואָס איז פאַראַן ברמז אין תקיעת שופר, וועלכע איז העכער פון מצוות – און דערפאַר שטעלט דער רמב״ם אַריין דעם ענין פון שופר אין הלכות תשובה און ניט אין הלכות שופר, ווייל אין הלכות שופר רעדט ער אַרום בלויז די מצוה פון שופר מיט אירע פּרטי דינים, משא״כ תשובה איז העכער פון מצוות און איז בלויז מרומז אין שופר45.

This is reflected in Rambam’s wording, “Although the sounding of the shofar on Rosh HaShanah is a decree from the Torah….” The sounding of the shofar is a Divine decree, a mitzvah, but “it contains an allusion,” i.e., it hints at a level of service that transcends the mitzvah itself. This is implied by the very term “allusion,” i.e., a intimation of something that one cannot find the letters to aptly describe and can only express with a hint. This loftier dimension alluded to by sounding the shofar is teshuvah.

– און דאָס איז דער רמב״ם אויך מדייק בלשונו: "אעפ״י שתקיעת שופר בר״ה גזירת הכתוב", אַז תקיעת שופר איז אַ גזירה, אַ מצוה, דאָך איז "רמז יש בו", אין אים איז מרומז אַן ענין וועלכער איז העכער פון דער מצוה אַליין (ווי יעדער רמז וואָס ווייזט אָן אויף אַ זאַך וועלכע איז העכער פון קענען אָנטאָן זיך אין אותיות; עס קען אויסדריקן זיך בלויז אין אַ רמז) און דאָס איז בחינת התשובה –

c) The aspect of sounding the shofar which brings about G‑d’s coronation. This aspect entirely transcends the mitzvah of sounding the shofar and cannot be communicated even by an allusion. For an allusion reflects a thrust toward revelation, while the coronation of G‑d, by contrast, expresses the essential bittul that lies within the essence of the soul, which is entirely above revelation.22

ג) דאָס וואס תקיעת שופר טוט אויף דעם – "תמליכוני עליכם". דאָס איז אָבער אַן ענין וועלכער איז העכער לגמרי פון מצות שופר, וואָס קען ניט אַראָפּקומען אין איר אפילו אין אַן אופן פון רמז – וואָרום אויך "רמז" איז אַ תנועה פון גילוי, משא״כ "תמליכוני" איז דער ביטול עצמי פון עצם הנשמה46.

Choosing Freely

Based on the above, we can appreciate the connection between the sounding of the shofar and the verse,23 “May He choose our inheritance for us,” which is one of the verses of the psalm Lamnatzeiach recited before the sounding of the shofar.


לויט דעם וועט מען אויך פאַרשטיין די שייכות פון דעם פּסוק "יבחר לנו את נחלתינו גו׳" (אין דעם קאַפּיטל למנצח, וואָס מען זאָגט פאַר תקיעות) צו שופר.

In an ultimate sense, free choice involves choosing without regard to any factor or consideration other than the initiative of the one who chooses. When a person’s decision is motivated by a reason, it is as if that reason forced him to choose; this cannot be considered free choice.24

How then can G‑d’s “choosing of our inheritance for us” be associated with the sounding of the shofar? If His choice comes a result of the sounding of the shofar, how can it be considered free?

אמת׳ע בחירה מיינט אַז דאָס אויסקלייבן קומט ניט צוליב קיין שום זייטיקע סיבות און טעמים, נאָר בלויז מצד די בחירה חפשית פון דעם בוחר, וואָרום ווען ס׳איז דאָ אַ סיבה צוליב וועלכע ער קלייבט אויס, איז דאָך די סיבה מכריח אים צו אויסקלייבן און ס׳איז ניט קיין בחירה חפשית47. איז לויט דעם דאַרף מען פאַרשטיין: ווי קען מען פאַרבינדן דעם "יבחר לנו את נחלתינו גו׳" מיט דער עבודה פון תקיעת שופר – וויבאַלד אַז דער "יבחר" קומט צוליב דער עבודה פון תקיעת שופר איז עס דאָך לכאורה ניט קיין בחירה חפשית?

These questions can be answered by referring to the above concepts. The two aspects of sounding the shofar associated with the performance of the mitzvah and the Divine service of teshuvah do not relate to G‑d’s Essence, the level that is the source of G‑d’s free choice. Instead, they draw down merely the revealed aspects of G‑dliness. In chassidic terminology, they are an arousal from above that results from an arousal from below.

The bittul of the soul’s essence that is expressed by the coronation of G‑d through the sounding of the shofar relates to G‑d’s Essence, tapping that level on which Jews are one with G‑d. And at that level, G‑d freely chooses the Jews on His own initiative; the sounding of the shofar is not what causes Him to choose.25

לויטן פריערדיקן ביאור אָבער, איז פאַרשטאַנדיק: די עבודה פון "מצוה" און "תשובה" אין שופר, דערלאַנגען טאַקע
ניט אין עצמות, דער אָרט פון בחירה חפשית, זיי זיינען ממשיך בלויז גילויים – אתערותא דלעילא וועלכע קומט דורך און צוליב אתערותא דלתתא; דוקא דער ביטול עצמי פון עצם הנשמה וואָס אין שופר – "תמליכוני" – דערלאַנגט אין עצמות, דאָרט וואו אידן זיינען איין זאַך מיטן אויבערשטן און ער איז בוחר אין זיי מצד עצמו בבחירתו החפשית – און ניט אז תקיעת שופר איז אַ סיבה וועלכע טוט אויף און רופט אַרויס דעם "יבחר"48.

Unlimited Blessing

G‑d’s Essence transcends any and all connection to limitation, Heaven forbid. Since the influence drawn down by the sounding of the shofar on Rosh HaShanah is rooted in G‑d’s Essence, this influence is not limited by any calculations and is not restricted by any of the structures of Seder HaHishtalshelus. As a result, the influence will surely be drawn down as He desires. And what He desires is certainly good, as it is written,26 “In the countenance of the King, there is – only – life.” Pinai, translated here as “countenance,” also means “inner dimension.” Any desire emanating from G‑d’s inner dimension will surely be associated with life and goodness.

This good will be revealed on the material plane, for, as is well known,27 G‑d’s Essence is connected to our material reality. And as a result, every Jew will be inscribed for a good and sweet year, filled with open and apparent goodness.


אין עצמות איז דאָך ניטאָ קיינע הגבלות ח״ו, איז וויבאַלד אַז די המשכה, וועלכע עס ווערט נמשך אין ר״ה דורך תקיעת שופר, איז פון עצמות אַליין, איז אין דער המשכה ניט שייכות חשבונות און זי האָט ניט קיינע באַגרענעצונגען פון סדר השתלשלות – וועט דאָך געוויס זיין די המשכה ווי ער וויל, וואָס ער וויל דאָך אַ ודאי טוב (ווי עס שטייט אַז "באור פני מלך" איז נאָר "חיים"), און טוב אין גשמיות (כידוע49 אַז עצמות איז פאַרבונדן כביכול מיט גשמיות), אַז עס וועט נמשך ווערן פון עצמות אַ כתיבה וחתימה טובה לשנה טובה ומתוקה בטוב הנראה והנגלה.

Likkutei Sichos, Volume 4, P. 1144ff. Adapted from the sichos delivered on Rosh HaShanah and at Simchas Beis HaShoevah, 5723 [1962]

(משיחת ר״ה ושמחת בית השואבה תשכ״ג)